ΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΠΙΣΤΑ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ.
www.TheoDromion.com
Το
www.TheoDromion.com
στα πλαίσια της ενημέρωσης των Ορθοδόξων Χριστιανών όλου του
Κόσμου, που παρέχεται από το
Theodromion On Line
Magazine
σας παρουσιάζει το Άρθρο
– Τοποθέτηση του Αρχιμανδρίτη και Ηγουμένου
της Ιεράς Μονής ΘΑΡΡΙ Αμφιλόχιου Τσούκου. Ο
εν λόγο Ηγούμενος βοηθά πνευματικά το Ορθόδοξο Χριστιανικό
πλήρωμα της νήσου Ρόδου και των γύρω περιοχών και νησιών
μέσα από το ιεραποστολικό έργο που πραγματώνει. Η
αγάπη των χριστιανών πιστών της Ρόδου, που προσέρχονται να
δεχθούν τις πνευματικές οδηγίες και συμβουλές του, τον
έχουν κάνει γνωστό όχι μόνο στην Ρόδο αλλά και διεθνώς .
Λόγω δε του θέματος που έχει προκύψει στις σχέσεις Οικουμενικού
Πατριαρχείου – Αρχιεπίσκοπου Αθηνών, τον βρήκαμε και του
υποβάλλαμε ορισμένες ερωτήσεις για το προκύψαν θέμα, που πλέον
έχει οδηγήσει σε προβληματισμό τον ελληνικό λαό και τον λαό της
Ρόδου . Ήταν ολιγομίλητος αλλά καθοριστικός και λάβαμε την
πιο κάτω απάντηση : «Η Δωδεκάνησος
παραμένει πιστή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και είναι αφοσιωμένη
με αγάπη στο Φανάρι». Επειδή ο καθηγούμενος της
Ιεράς Μονής ΘΑΡΡΙ, σαν πνευματικός των πιστών της Ρόδου,
τοποθετήθηκε και για τα Δωδεκάνησα έχουμε την υποχρέωση να
σας παρουσιάσουμε τι έγραψε στην έγκριτο εφημερίδα της Ρόδου
«ΠΡΟΟΔΟΣ» την 17 Οκτωβρίου .
«Αγαπητοί
αδελφοί και συμπατριώτες Δωδεκανήσιοι. Η ενδοοικογενειακή
δοκιμασία των ημερών αυτών, η έχουσα σχέση με την Αγιωτάτη
Εκκλησία της Ελλάδος και το Σεπτό Οικουμενικό μας
Πατριαρχείο, δεν πρέπει να μας σκανδαλίσει, ούτε να μειώσει
την αγάπη μας προς την θυγατέρα του Οικουμενικού
Πατριαρχείου, Εκκλησία της Ελλάδος και πολύ περισσότερο
προς την στοργική Μητέρα Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως
.
Εμείς οι
Δωδεκανήσιοι που υπαγόμεθα απ’ ευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο
της Κωνσταντινουπόλεως είμαστε και θα παραμείνουμε για πάντα
πιστοί και αφοσιωμένοι σ’ αυτό . Αρκεί να θυμηθούμε μόνο
τις μας προσέφερε στα φοβερά εκείνα χρόνια της φασιστικής
ιταλοκρατίας. Μας προστάτεψε με τη σοφή πείρα του από
κινδύνους και παγίδες που μας οδηγούσαν στην Ουνία και τον
Αφελλενησμό .
Δυστυχώς η
εντός ελευθέρου εδάφους ζώσα και δρώσα Εκκλησία της Ελλάδος ξεχνά
όπως φαίνεται τους ελεύθερους πολιορκημένους
αδελφούς του μαρτυρικού Φαναρίου και προκαλεί τόση θλίψη και πόνο
στο βιγλάτορα του Γένους μας, τον ανύστακτο και καταξιωμένο
Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, ώστε με δικαιολογημένο
παράπονο να λέγει Βαλλόμεθα πανταχόχεν ! Και από
αλλογενείς και από ομογενείς !!!
Αλλοίμονο !
Τα παιδιά να συμπεριφέρονται έτσι στην πνευματική τους μητέρα,
σ’ αυτήν που οφείλουν την εθνική αυτοσυνειδησία τους, την πίστη
τους, τη γλώσσα τους, τα πάντα ;
Κάτω από ποιά φτερά
προστατευτήκαμε στα μαύρα και δύσκολα εκείνα χρόνια της μακράς
δουλείας, κάτω από τον σκληρό ζυγό του Τούρκου κατακτητή ;
Κάτω από τα φτερά της
στοργικής Μητέρας όλως των Ελλήνων,
του Σεπτού Οικουμενικού Πατριαρχείου . Είναι κρίμα ,
αδικία, αμαρτία να λέγονται και να γίνονται αυτά που
εμφανίζουν της ημέρες αυτές τα ΜΜΕ εκ μέρους κάποιων
Κληρικών του Κλίματος της Εκκλησίας της Ελλάδος. Λόγια πικρά
και ενέργειες άστοχες, βιαστικές, πρόχειρες και
μη θεμελιωμένες στην Ιστορία, το Δίκαιο και την
Αγάπη.
Οι Κληρικοί του Οικουμενικού
Θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως κουβαλούν στους ώμους τους,
ένα παρελθόν πείρας και αυτογνωσίας που τους κάμνει να
είναι πάντα σεμνοί, ολιγόλογοι, προσεκτικοί και
μετρημένοι σε όλα. Όταν μιλούν είναι σίγουροι γι’
αυτό που λέγουν, πρώτα τα σκέπτονται και τα γράφουν.
Αυτή τη στιγμή το σεπτό
Οικουμενικό Πατριαρχείο αδικείται κατάφορα. Δεν διεκδικεί
και δεν ζητεί τίποτε σε βάρος της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Αυτή, χωρίς να το καταλαβαίνει, γίνεται επιλήσμων των ηθικών
και νομικών της υποχρεώσεων απέναντι στο Σεπτό Κέντρο του
Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. Με μητρική διάθεση και μεγαλοψυχία
και πιεζόμενο από τις αρνητικές καταστάσεις που είχαν
δημιουργήσει τότε οι ξενόφερτοι Βαυαροί, συνεπικουρούμενοι
και από κάποιους δικούς μας τύπου Κοραή, και Θεόκλητου
Φαρμακίδη, έδωσε το Σεπτό Κέντρο την Αυτοκεφαλία στην
Ελλαδική Εκκλησία. Το κακό παράδειγμα της Ελλάδας
εμιμήθησαν και άλλες απελευθερωμένες από τους Τούρκους Βαλκανικές
χώρες , που ζήτησαν κι’ αυτές να έχουν τις δικές τους
Εθνικές Εκκλησίες, με αποτέλεσμα το Οικουμενικό Πατριαρχείο
να χάσει το ποίμνιο του.
Στην συνέχεια ήλθε και η
φοβερή καταστροφή της Μικράς Ασίας και του Πόντου, που
υπήρξε και ακόμη ένας βουβός πόνος για το Πατριαρχείο και τον
Ελληνισμό . Ο Κεμαλισμός ήταν σε όλη του τη δόξα . Στο
Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ήσαν όλα σκοτεινά γιατί
τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. Μη μπορώντας
να έχει πρόσβαση στις λεγόμενες νέες χώρες της Βορείου Ελλάδος,
που εν τω μεταξύ είχαν ενσωματωθεί με την ελεύθερη Ελλάδα, με
ειδική πράξη, το 1928, το Οικουμενικό Πατριαρχείο
παρεχώρησε τις Μητροπόλεις των περιοχών αυτών σε χέρια
αδελφικά και υιϊκά, δηλαδή στην ελεύθερη Εκκλησία της
Ελλάδος, να τις διοικεί επιτροπικώς και άχρι καιρού.
Μέχρι δηλαδή να μπορέσει η Μητέρα Ελλάδα της Κωνσταντινουπόλεως,
υπό κατάλληλες συνθήκες ευρισκομένη, να τις αναλάβει και πάλι
και να τις διοικεί όπως αυτή νομίζει και κρίνει.
Αυτά που γίνονται σήμερα από
την πλευρά της Αθήνας μας, θυμίζουν κάτι συμβαίνει στον στίβο
της Κοινωνίας. Αναγκάζεται κάποιος να ξενιτευτεί και αφήνει
το κτήμα του στον συγγενή του, να το καλλιεργεί και να το
επωφελείται με τη συμφωνία ότι όταν γυρίσει ο νοικοκύρης θα
είναι πάλι δικό του. Επιστρέφει και το ζητεί. Ο
συγγενής όμως αρνείται να το δώσει, επικαλούμενος κάποιος Νόμο
περί χρησικτησίας . Έτσι οδηγεί σε προβληματισμό τον
νοικοκύρη και του προκαλεί μεγάλη θλίψη η αδικία και η
αχαριστία που έδειξε απέναντι του ο συγγενής του. Η
διεκδίκηση των Μητροπόλεων της Βορείου Ελλάδος από το
Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει και εθνικές προεκτάσεις.
Αυξανόμενου του Ποιμνίου της Κωνσταντινουπόλεως, ολιγοστεύει η
βουλιμία της Μόσχας να θέλει να την υποσκελίσει ένεκα του
πολυπληθούς ποιμνίου της. Είπε κάποτε ο σοφός και συνετός
Πατριάρχης μας Πατριάρχης μας Βαρθολομαίος ευρισκόμενος στο Λυβήσι
της Μ. Ασία : Των φρονίμων ολίγα. Νομίζω ότι αυτό
δεν πρέπει να το λησμονούμε ποτέ οι ελεύθεροι, αλλά και εν
πολλοίς απρόσεκτοι Έλληνες .
Αυτά αγαπητοί αδελφοί και
συμπατριώτες Δωδεκανήσιοι είναι ελάχιστα από εκείνα που θα
μπορούσαμε ακόμα να λέγαμε για να αποδείξουμε ότι η Μητέρα
Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο,
έχει όλο το δικαίωμα με το μέρος του και ότι εμείς οι
Δωδεκανήσοι δεν πρέπει να μετακινηθούμε καθόλου από τη θέση
μας, που είναι η Αφοσίωση, ο Σεβασμός και η Αγάπη
μας προς αυτό. »
Αρχι. Αμφιλόχιος Τσούκος.
Καθηγούμενος Ιεράς Μονής ΘΑΡΡΙ.
