Ο Κύριος ως άνθρωπος γεννήθηκε στην Ιουδαία.

v     Σεβάστηκε την παράδοση και την ιουδαϊκή λατρεία.

'Εφτασε (Ο Ιησούς) σε μια πόλη της Σαμάρειας που λεγόταν Συχάρ...Εκεί βρισκόταν το πηγάδι του Ιακώβ... 'Έρχεται τότε μια γυναίκα από τη Σαμάρεια να βγάλει νερό. Ο Ιησούς της λέει: «Δώσ' μου να πιω»... Η γυναίκα του απάντησε: «Εσύ είσαι Ιουδαίος κι εγώ Σαμαρείτισσα. Πως μπορείς να ζητάς να σου δώσω νερό να πιεις;» (επειδή οι Ιουδαίοι αποφεύγουν κάθε επικοινωνία με τους Σαμαρείτες). Ο Ιησούς της απάντησε: «Αν ήξερες τι δώρο ετοιμάζει ο Θεός για τους ανθρώπους, και ποιος είναι αυτός που σου λεει «δώσ' μου να πιω», τότε εσύ θα του ζητούσες ζωντανό νερό και θα σου το 'δινε». Του λέει η γυναίκα: «Κύριε, εσύ δεν έχεις ούτε καν κουβά, και το πηγάδι είναι βαθύ από πού, λοιπόν, το 'χεις το τρεχούμενο νερό;». Ο Ιησούς της απάντησε: «Όποιος πίνει απ' αυτό το νερό θα διψάσει πάλι, όποιος όμως πιει από το νερό που θα του δώσω εγώ δε θα διψάσει ποτέ, αλλά το νερό που θα του δώσω θα γίνει μέσα του μια πηγή που θα αναβλύζει νερό ζωής αιώνιας»... Τότε του λέει η γυναίκα: «Κύριε, βλέπω ότι εσύ είσαι προφήτης. οι προπάτορές μας λάτρεψαν το Θεό σ' αυτό το βουνό (το Γαριζεί). εσείς όμως λέτε ότι στα Ιεροσόλυμα βρίσκεται ο τόπος όπου πρέπει κανείς να τον λατρεύει». Της απαντά τότε ο Ιησούς, «Πίστεψέ με, γυναίκα, είναι κοντά ο καιρός που δε θα λατρεύετε τον Πατέρα ούτε σ' αυτό το βουνό ούτε στα Ιεροσόλυμα ...... Είναι κοντά ο καιρός, ήλθε κιόλας που όσοι πραγματικά λατρεύουν , θα λατρέψουν και τον Πατέρα με την δύναμη του Πνεύματος που αποκαλύπτει την αλήθεια, γιατί έτσι τους θέλει ο Πατέρας που τον λατρεύουν . Ο Θεός είναι πνεύμα . Και αυτοί που τον λατρεύουν πρέπει να τον λατρεύουν με την δύναμη του Πνεύματος που φανερώνει την αλήθεια .» Και του λέει τότε η γυναίκα : «Ξέρω ότι θα έλθει ο Μεσσίας, δηλαδή ο Χριστός, όταν έρθει εκείνος θα μας τα εξηγήσει όλα». Και της απαντά ο Ιησούς «Εγώ είμαι, αυτός που σου μιλάω αυτή την στιγμή». (Ιωαν. 4, 5-26)

            Ως άνθρωπος ο Κύριος τίμησε την παράδοση της καταγωγής του. Εδώ, στη συνομιλία του με τη Σαμαρείτισσα, αποκαλύπτεται ως Θεός (εγώ είμαι ο Μεσσίας) και φανερώνει πως η προσκύνηση και η λατρεία του Θεού, που είναι πνεύμα, γίνεται με τη δύναμη του Πνεύματος. Λατρεύουμε, λοιπόν, το Θεό πραγματικά όταν η αναφορά μας σ' αυτόν δεν είναι εξωτερική και τυπική αλλά είναι εσωτερική , πνευματική και γίνεται με όλη μας την καρδιά. Μόνο τέτοια λατρεία ταιριάζει στο Θεό. Ύστερα ο Θεός δεν περιορίζεται ούτε από τον τόπο ούτε από το χρόνο. Παντού, σε κάθε τόπο και σε κάθε ευκαιρία, μπορούμε να προσευχηθούμε και να ζητήσουμε την ευλογία και τη δύναμη του ουρανού. Αρκεί να είναι η καρδιά μας καθαρή, γιατί στις πλάκες αυτής της καρδιάς γράφει ο Θεός τους νόμους της καινής του διαθήκης, όπως δύο προφήτες, ο Ιερεμίας και ο Ιεζεκιήλ, το είχαν προφητέψει (Ιερ. 38, 33-34. Ιεζ, 11, Ι9). Αυτό βέβαια δεν καταργεί το Ναό που είναι ο Οίκος του Θεού, ο χώρος όπου γίνεται η λατρεία του. Εκεί ο πιστός διευκολύνεται ώστε να συγκεντρώσει το νου του, να υψώσει την καρδιά του στο Θεό, να ενωθεί καλύτερα με Αυτόν. Ωραία συνδυάζει τον τόπο και την καθαρή καρδιά ο απόστολος Παύλος όταν λέει: «Επιθυμώ λοιπόν να προσεύχονται οι άντρες σε κάθε τόπο προσευχής, χωρίς οργή και εριστικότητα, και τα χέρια που υψώνουν στον ουρανό να είναι καθαρά. Παρόμοια και οι γυναίκες να προσεύχονται με κόσμια αμφίεση» (Α’ Τιμ. 2, 89).

Τι σχέση έχουν οι αιματηρές θυσίες των Ιουδαίων και η θυσία του Χριστού ;

Για να καταλάβουμε το *Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας*, που είναι ο πυρήνας της Χριστιανικής Λατρείας, πρέπει να θυμηθούμε τις θυσίες των Ιουδαίων και ιδιαίτερα τις αιματηρές. Με αυτές οι Ιουδαίοι έδειχναν την ευγνωμοσύνη τους στο Θεό και εξαγόραζαν τις αμαρτίες τους. Αντί να προσφέρουν το δικό τους αίμα (της ζωή τους) πρόσφεραν το αίμα του ζώου. Πιο παραστατικά γινόταν αυτό την ημέρα του εξιλασμού (δηλ. της συγχώρησης). Ο αρχιερέας, βάζοντας τα χέρια πάνω στο ζώο της θυσίας, μεταβίβαζε σ' αυτό τις αμαρτίες του λαού και τις δικές του.

            Από τις αιματηρές θυσίες ξεχωρίζει μέχρι σήμερα η θυσία του αμνού στη γιορτή του Πάσχα. Η γιορτή αυτή ήταν και είναι η σπουδαιότερη γιορτή των Ιουδαίων. Πανηγυρίζουν την απελευθέρωση των προγόνων τους από τους Αιγυπτίους, περιμένουν το Μεσσία, που θα τους χαρίσει γήινη εξουσία, ευτυχία και δόξα. Όλα όμως αυτά είναι προεικονίσεις της θυσίας του Χριστού. Αυτός είναι ο Μέγας Αρχιερέας, που πρόσφερε στο Θεό -Πατέρα το δικό Του Αίμα για χάρη μας, εξασφαλίζοντάς μας έτσι την αιώνια ελευθερία και σωτηρία. Ο Χριστός είναι, όπως το είπε ο Πρόδρομος, «Ο αμνός του Θεού που παίρνει από πάνω από τους ανθρώπους το βάρος των αμαρτιών» (Iωάν. Ι, 29). Για μας Πάσχα είναι το ότι ο Χριστός θυσιάστηκε για χάρη μας (Α Κορ. 5, 7).

Η θυσία του Χριστού επαναλαμβάνεται στη χριστιανική λατρεία. Γιατί το βράδυ του Μυστικού Δείπνου ο Κύριος μετέβαλε για χάρη μας τον άρτο και τον οίνο σε Σώμα και Αίμα του, ιδρύοντας έτσι το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Η «Θεία Κοινωνία» μας χαρίζει άφεση αμαρτιών, αιώνια ζωή, και ένωση με τον αρχηγό της πίστης μας. Η ένωση αυτή αρχίζει από αυτή την ζωή και ολοκληρώνετε με την ουράνια Λειτουργία στην άλλη, τη βασιλεία των ουρανών. Όταν τελείται το μυστήριο, θυμόμαστε όλη την ζωή του Χριστού: από τη Γέννησή Του ως τα Πάθη, την Ανάσταση και την Ανάληψη Του. Ο ίδιος μας το παράγγειλε: «Αυτό που κάνω τώρα να το κάνετε σε ανάμνηση μου » (Λουκ. 22, 19). Η θύμηση αυτή είναι ζωντανή ανάπτυξη, μια αναπαράσταση. Μια πράξη που κάνει το παρελθόν σημερινό και σύγχρονο. Όπως το λεει ο άγιος Ιωάννης ο Xρυσόστoμoς: «Το δείπνο αυτό είναι το ίδιο με εκείνο (το Μυστικό Δείπνο) σε τίποτα δεν υστερεί. Δεν έκανε εκείνο ο Χριστός και αυτό ο άνθρωπος, αλλά και τούτο αυτός ο ίδιος το κάνει». Σε κάθε Θεία Λειτουργία καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι, που κάθισαν και οι μαθητές εκείνο το βράδυ. Στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, είναι παρών ο Κύριος, ο σταυρωμένος, αυτός που θα ξανάρθει. Αυτός «που κάθεται μαζί με τον Πατέρα στους ουρανούς και αόρατα είναι εδώ μαζί μας» (Από ευχή της Θείας Λειτουργίας) .

Τι είναι η πνευματική και αληθινή λατρεία ;

Για να καταλάβουμε πρέπει να δούμε ποιοι είναι λοιπόν οι αληθινοί προσκυνητές ; Αυτοί που δεν περιορίζουν τη λατρεία σε τόπο και λατρεύουν το Θεό πνευματικά όπως λεει και ο Παύλος. «Ο Θεός που τον λατρεύω με το πνεύμα μου, διαδίδοντας το Ευαγγέλιο του Υιού του» (Ρωμ. 1, 9). και πάλι λεει ο Παύλος, «Σας παρακαλώ να του προσφέρετε όλο τον εαυτό σας θυσία ζωντανή, άγια, ευπρόσδεκτη στο Θεό» (Ρωμ. 12, 1). Κι όταν πει «Ο Θεός είναι Πνεύμα», τίποτε άλλο δε δηλώνει, παρά το ασώματο. Πρέπει λοιπόν και η λατρεία του ασώματου να είναι τέτοια και να προσφέρεται με εκείνο που είναι μέσα μας ασώματο, δηλαδή την καθαρότητα της ψυχής και του νου. Για αυτό λέει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος : «Κι αυτοί που τον λατρεύουν πρέπει να τον λατρεύουν με τη δύναμη του πνεύματoς, που φανερώνει την αλήθεια».

Ποιοι είναι οι λόγοι που καθιέρωσαν το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ;

Ο Χριστός κατά την διάρκεια του Μυστικού Δείπνου παρουσία των μαθητών Του είπε «Εσθιόντων δέ αυτών λαβών ο Ιησούς τόν άρτον καί ευχαριστήσας έκλασε (κομμάτιασε) καί εδίδου τοίς μαθηταίς είπε : λάβετε φάγετε τούτο εστί το σώμα μου και λαβών το ποτήριον και ευχαριστήσας εδωκεν αυτοίς λέγων πίετε εξ αυτού πάντες. τούτο γαρ εστί το αίμα μου το της καινής διαθήκης το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών» (Ματθ. 26, 26-28).