Η ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ ΕΙΔΗΣΗ για ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ ΗΤΑΝ η ΕΠΙΘΕΣΗ του Αρχιεπισκόπου ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ κ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ στον κ. ΜΑΓΚΡΙΩΤΗ για το ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ των ΚΟΙΝΟΤΙΚΩΝ στο ΦΑΝΑΡΙ.

Theodromion On Line Magazine.

Στην Αυστραλία και σ’ όλο τον απόδημο ελληνισμό, το έγκυρο www.TGANEWS.com , που παρουσιάζει όλα τα θέματα που αφορούν τον Ελληνισμό και βραβευμένο από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, παρουσίασε το πιο πάνω άρθρο «Επίθεση Στυλιανού σε Μαγκριώτη για την επίσκεψη Κοινοτικών στο Φανάρι» οποίο βγήκε σαν την Πιο δημοφιλή είδηση για ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ. Αυτή η καταχώρησης έγινε την 15-Jan-2003

«Επίθεση Στυλιανού σε Μαγκριώτη για την επίσκεψη Κοινοτικών στο Φανάρι»

ΣΙΔΝΕΪ.- Επίθεση εναντίον του Έλληνα υφυπουργού Εξωτερικών κ. Ιωάννη Μαγκριώτη εξαπέλυσε ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Στυλιανός με άρθρό του στην ομογενειακή εφημερίδα «Νέος Κόσμος», με αφορμή την πρωτοβουλία του να συμβάλει στην επίλυση του εκκλησιαστικού προβλήματος, που ταλανίζει επί δεκαετίες την Αυστραλία.  Σύμφωνα με τον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλία κ. Στυλιανό, ο κ. Μαγκριώτης κατόρθωσε να «πείσει» τον Οικουμενικό Πατριάρχη να δεχθεί πρόσφατα, στην Κωνσταντινούπολη, αντιπροσωπεία της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων και να συζητήσει μαζί της το όλο θέμα. Επισημαίνει ότι η όλη κίνηση έγινε εν αγνοία του και μόνο την τελευταία στιγμή ο κ. Μαγκριώτης επιχείρησε να επικοινωνήσει μαζί του μέσω του Γενικού Προξένου της Ελλάδος στο Σίδνεϊ κ. Δαμιανάκη. Η απάντηση του Αρχιεπίσκοπου Αυστραλίας κ. Στυλιανού ήταν: «ο Αρχιεπίσκοπος δεν ομιλεί από τηλεφώνου επί υπηρεσιακών θεμάτων».

            Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Στυλιανός θεωρεί ότι το γεγονός αυτό αποτελεί "το πιο ασυγχώρητο και εξοργιστικό σημείο της όλης αυτής θλιβερής “φαρσοκωμωδίας”" και ότι ο υφυπουργός Εξωτερικών σκοπίμως επικοινωνούσε μαζί του με τον τρόπο αυτό, διότι έτσι θα "μπορούσε να ισχυρισθεί ότι τα “ιεροκρυφίως” χαλκευθέντα είχαν και του υπεύθυνου και αρμόδιου Ποιμενάρχη “την ευλογίαν”. Μεταξύ άλλων, ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κατηγορεί τον κ. Μαγκριώτη για «επιπολαιότητες», θεωρεί απαράδεκτες τις ενέργειες του υφυπουργού εξωτερικών για επίλυση του προβλήματος και υπογραμμίζει: «Αντί να πράξει υπεύθυνα τα επιβαλλόμενα επί του θέματος καθήκοντά του ο κ. Υφυπουργός, και εν συνεχεία να έλθει ετοιμασμένος με σαφή και και συγκεκριμένα στοιχεία και προτάσεις, πρωτίστως στον αρμόδιο Ποιμενάρχη, σε χρόνο μάλιστα από κοινού συμφωνημένο, έσπευσε για σχετική συνάντηση και συνομιλίες στο Πατριαρχείο, "τελείως εν αγνοία" μας, προφασιζόμενος δήθεν προσκύνημα των τριών εκπροσώπων της λεγόμενης Ομοσπονδίας και Αυτοκέφαλης επ’ ευκαιρία των θείων Θεοφανίων».

            Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι με δηλώσεις του στην εφημερίδα «Κόσμος», τονίζει πως η Εκκλησία θα δεχθεί με «ανοιχτές αγκάλες» τους Κοινοτικούς αν ζητήσουν συγγνώμη. Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Στυλιανός καταφέρεται εναντίον του κ. Μαγκριώτη αλλά και του προκατόχου του κ. Νιώτη, χαρακτηρίζοντας τις πρωτοβουλίες τους ως «ασυγχώρητες επιπολαιότητες, δολιότητες και ανειλικρίνειες». Αναφέρεται επίσης και στο ΣΑΕ Ωκεανίας, λέγοντας ότι με «ταχυδακτυλουργίες» η Αθήνα «φύτεψε» στο «διαβόητο» ΣΑΕ τον κ. Βερτζάγια ως «αντιπρόσωπο» του Ελληνισμού της Αυστραλίας. Τους κατηγορεί δε ότι κινήθηκαν «πίσω από τη ράχη του» με την επίσκεψη των Κοινοτικών στο Φανάρι, θεωρώντας τον «πρωτόπειρο και αδαή». «Είναι εξόχως λυπηρό και αποκαρδιωτικό, το ότι σε ημέρες μεγάλων Εορτών της Χριστιανοσύνης και στην αρχή του Νέου Έτους υποχρεούμαστε να γράψουμε πικρές αλήθειες, θυμίζοντας τα αυτονόητα, για να ελέγξουμε ασυγχώρητες επιπολαιότητες, δολιότητες και ανειλικρίνειες κάποιων που φιλοδοξούν “να γράψουν ιστορία” στα κοινά της εδώ Ομογένειας.»

            «Και πρωτίστως βέβαια εννοούμε τον Υφυπουργό ΥΠΕΞ της Ελλάδος κ. Ιω. Μαγκριώτη που φαίνετα ότι εκληρονόμησε την έπαρση και την ασχετοσύνη του προκατόχου του κ. Νιώτη, νομίζοντας και αυτός ότι, όπως με “ταχυδακτυλουργίες” μαθητευομένων μάγων προσπάθησαν να μας “φυτέψουν” στο διαβόητο ΣΑΕ τους, ως αντιπρόσωπό μας, τον κ. Βερτζάγια, έτσι θα αποκαθιστούσαν και τους εν Αυστραλία προστατευόμενούς των ολιγάριθμους Σχισματικούς “πίσω από την ράχη” του Κανονικού Ποιμενάρχη της περιοχής - δηλαδή, του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας - σαν να επρόκειτο για απλό “Βοηθό Επίσκοπο” του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, και δη πρωτόπειρο ή αδαή. Και βέβαια το Οικουμενικό Πατριαρχείο γνωρίζει πολύ καλά τις κατά τους ιερούς Κανόνες πάντοτε απαραβίαστες αρμοδιότητες κάθε Ποιμενάρχη μέσα στην Επαρχία του, όπως επίσης γνωρίζει και τι είναι και ονομάζεται «Σχίσμα», ώστε να μη μένουν περιθώρια να παίξει οποιοσδήποτε «εν ου παικτοίς».

            Αναφερόμενος στον τίτλο του άρθρου του «Η ‘Ευθεία’ και η ‘ευθύνη’» και αναλύοντας τη σημασία των δύο λέξεων, ο αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Στυλιανός συνεχίζει την επίθεσή του στον κ. Μαγκριώτη: «Τίτλο του σημερινού άρθρου μας θέσαμε δύο πολύ απλές λέξεις, για να πάμε κατ' ευθείαν στην καρδιά του προβλήματος, για όσους τουλάχιστον υποκρίνονται ότι δεν θυμούνται ή δεν καταλαβαίνουν. Ευθεία” και “ευθύνη” δεν είναι λέξεις τυχαίες, αλλά μήτε και άσχετες. Η μια βγαίνει ετυμολογικά μέσα από την άλλη, γι' αυτό και δεν μπορεί να σταθεί η μία χωρίς την άλλη. Όπως από το επίθετο καλός βγαίνει το ουσιαστικό καλοσύνη έτσι και από την ευθεία βγαίνει η ευθύνη. Αυτή δυστυχώς την «ηθική εξίσωση», φαίνεται δεν θέλει να την ξέρει, πάντως δεν την σέβεται, ο κ. Μαγκριώτης. Και είναι αλήθεια ότι χρειάζεται κάποια γενναιότητα για να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι, και όχι όπως θα σε «βόλευε» να είναι. Η Πολιτική είναι κατ' εξοχήν ανδροπρεπής διακονία, και δεν ασκείται ανώδυνα και ανεύθυνα.»

            Τι θα έπρεπε να είχε κάνει ο κ. Μαγκριώτης Στη συνέχεια ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Στυλιανός υπογραμμίζει ότι αν ο κ. Μαγκριώτης ενδιαφέρονταν πραγματικά να βοηθήσει τις Κοινότητες να «επιστρέψουν στην Κανονική Εκκλησία» θα έπρεπε να είχε προβεί σε ορισμένες «στοιχειώδης» και «αυτονότητες» ενέργειες: «Ας δούμε όμως τώρα, σε τι συνοψίζονται όσα δεν έπραξε (ενώ έπρεπε να είχε πράξει), και όσα έπραξε (που δεν έπρεπε να είχε πράξει) ο κ. Υφυπουργός, προκαλώντας να τον ελέγξουμε σήμερα δημοσία, στην κρίσιμη μάλιστα τούτη ώρα που η Ελληνική Κυβέρνηση μόλις ανέλαβε την πολυεύθυνη εξάμηνη Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Αν όντως ενδιαφερόταν ο κ. Υφυπουργός να βοηθήσει τις όποιες Σχισματικές ομάδες της Αυστραλίας να επιστρέψουν στην Κανονική Εκκλησία, από την οποία αποσκίρτησαν αρχές της δεκαετίας του 1960 βάναυσα και αθεόφοβα, έπρεπε απαραιτήτως να κάμει τα εξής στοιχειώδη και αυτονόητα»:

1.      Πρωτίστως να διαβάσει την ιστορία και τους «άθλους» τους, για 40 τώρα χρόνια, καθώς και τις συνεχείς μέχρι σήμερα φιλότιμες προσπάθειες της Ι. Αρχιεπισκοπής μας να τους φέρει σε στοιχειώδη «θεογνωσία» και ειλικρινή διάλογο.

2.      Να τους δηλώσει ότι γνωρίζει πόσο μικρό, σχεδόν ανυπολόγιστο πια, μέσα στην λαοθάλασσα των Ομογενών της Αυστραλίας που έχουν οργανωθεί, μετά το Σχίσμα του 1960, σε περισσότερες σήμερα από 130 πολυάνθρωπες Κοινότητες/Ενορίες (όχι μόνο μεγαλοπρεπείς Ναούς, Ι. Μονές, Ενοριακά/Πολιτιστικά Κέντρα, Φιλοπτώχους, Νεολαίες και Σώματα Ηλικιωμένων, αλλά και σε παναυστραλιανή αλυσίδα, όπως τα Γηροκομεία/Γηριατρεία της «Βασιλειάδος», τα ανεγνωρισμένα Ημερήσια Δίγλωσσα Κολέγια, την Πανεπιστημιακή Θεολογική μας Σχολή, κ.ά.). Τι έχουν να αντιπαρατάξουν σε όλα αυτά κατά τα τελευταία 40 χρόνια οι λεγόμενοι «Κοινοτικοί», με τις περιουσίες μάλιστα των ευσεβών του παρελθόντος, και με τις συνεχείς χορηγίες της Ελληνικής Κυβερνήσεως καθώς και της Αυστραλίας ; Τα ξέρουν όλοι: μόνο καυγάδες, συκοφαντίες, ψευδομυστήρια και ψευδοκληρικούς ! Αν τους τα θύμιζε απλώς όλα αυτά ο επίδοξος «ειρηνοποιός» κ. Μαγκριώτης, δείχνοντάς τους έτσι το πραγματικό τους «ανάστημα», ίσως θα τους συνέτιζε κάπως, για να μην έχουν το θράσος που δηλώνουν οι ληξιαρχημένες «σφραγίδες» των, ώστε να μετανοήσουν στον βαθμό της ντροπής και τους στοιχειώδους φιλότιμου, που πάντα χαρακτήριζε τον Έλληνα. Πού όμως τέτοιες ευαισθησίες; Κι όμως μια τέτοια συνετή και τίμια μεθόδευση θα ήταν προς χαρά ανεκλάλητη όλων μας. Οπως είναι η χαρά «που γίνεται εν τω ουρανώ, όταν μετανοεί έστω και ένας μόνο αμαρτωλός!» (πρβλ. Λουκ. 15,10).

3.      Να τους δηλώσει (εφ' όσον διδάχθηκε Εκκλησιαστικό Δίκαιο στην Νομική Σχολή ο κ. Μαγκριώτης) ότι όταν η Εκκλησία τους ονομάζει «Σχισματικούς», δεν χρησιμοποιεί όνομα που το δημιούργησε ο Στυλιανός, αλλά η κυριολεκτούσα γλώσσα των Οικουμενικών Συνόδων για όσους «έσχισαν» την ενότητα και την ειρήνη του λαού του Θεού. Και αυτά τα εγκλήματα τα συνόδευε πάντα το «ανάθεμα» του Απ. Παύλου (πρβλ. Γαλ. 1,8-9). Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο τέτοια εγκλήματα με ψευδοπαπάδες και ψευδομυστήρια δεν ξεπερνιούνται στο «ντούκου», αλλά με ειλικρινή μετάνοια και έμπρακτη επανόρθωση. Διαφορετικά, εμπαίζεται και προκαλείται και ο Θεός και ο πιστός λαός Του.

4.      Αφού συνοδεύοντας εδώ τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας είδε και άκουσε ο κ. Μαγκριώτης πόσο άδικη και εξόφθαλμη κατασυκοφάντηση της Ι. Αρχιεπισκοπής έκαμαν, με κάθε μέσο, οι συρρικνωμένοι Σχισματικοί της Lakemba, με τον νέο τους Πρόεδρο κ. Αγγελόπουλο, συντονίζοντα επιμελώς (από το παρασκήνιο βέβαια πάντοτε!) όλες τις σχετικές ενέργειες, όπως φάνηκε από τα στημένα και καλοπληρωμένα δημοσιεύματα, ακόμη και σε Αθηναϊκές Εφημερίδες, θα έπρεπε, μόλις γύρισαν με τον κ. Στεφανόπουλο στην πατρίδα, να εξισορροπήσει τις δικές του ενέργειες, συγκρίνοντάς τες υπεύθυνα με όσα δημοσίως είπε και έπραξε εδώ ο κ. Στεφανόπουλος. Διαφορετικά, τέτοιος βαθμός «διγλωσσίας» ευτελίζει και για τους πιο αφελείς την έννοια του Κράτους !

5.      Αντί να πράξει υπεύθυνα τα ως εδώ μνημονευθέντα επιβαλλόμενα επί του θέματος καθήκοντά του ο κ. Υφυπουργός, και εν συνεχεία να έλθει ετοιμασμένος με σαφή και συγκεκριμένα στοιχεία και προτάσεις, πρωτίστως στον αρμόδιο Ποιμενάρχη, σε χρόνο μάλιστα από κοινού συμφωνημένο, έσπευσε για σχετική συνάντηση και συνομιλίες στο Πατριαρχείο, «τελείως εν αγνοία» μας, προφασιζόμενος δήθεν προσκύνημα των τριών εκπροσώπων της λεγόμενης «Ομοσπονδίας» και «Αυτοκέφαλης» επ' ευκαιρία των θείων Θεοφανείων».

6.      Αποκορύφωμα πάντως της αφέλειας και ανειλικρίνειας του κ. Μαγκριώτη ήταν το να «κυνηγά» την τελευταία στιγμή τον αρμόδιο Ποιμενάρχη Αυστραλίας, μόλις στις 2-1-2003, από τα κινητά τηλέφωνα (!) του εν Σίδνεϊ Γενικού Προξένου κ. Δαμιανάκη, για να «συνομιλήσει επειγόντως με τον Αρχιεπίσκοπο επί σπουδαίου ζητήματος» ! Αλ' ήταν ημέρες μεγάλης αργίας, και ο γράφων ευρίσκετο καθηκόντως σε ανάλογες ποιμαντορικές υποχρεώσεις και εορταστικές εκδηλώσεις με τους δύο Βοηθούς Επισκόπους εν Μελβούρνη. Γι' ατυτό και διεμήνυσε δια του κ. Δαμιανάκη εις τον σπουδαρχούντα αιφνιδιαστικά κ. Μαγκριώτη ότι «ο Αρχιεπίσκοπος δεν ομιλεί από τηλεφώνουν επί υπηρεσιακών θεμάτων». Αντί να συνετισθεί και να σοβαρευτεί στην περαιτέρω προσπάθειά του, έστειλε φαξ, του οποίου το όλως άσχετο περιεχόμενο δεν θα θέλαμε να γνωστοποιήσουμε εδώ, από στοργή και οίκτο μαζί, για τις ευθύνες που τόσο ανεύθυνα εχειρίσθη εις τα καθ' ημάς μέχρι τώρα ο κ. Μαγκριώτης, βοηθούμενος πάντοτε και από τον κ. Δόλλη, που ατυχώς, ως προερχόμενος από την Ομογένεια, γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον τα πράγματα και τα πρόσωπα.

7.      Το να διαλέξει την περιγραφείσα «τεθλασμένη», αντί της «ευθείας» οδού, συγχρόνως δε να έχει πιστέψει ότι με τον ανεπίτρεπτο από τηλεφώνου αιφνιδιασμό εν ημέραις μάλιστα αργίας και μεγάλων Εορτών, θα μπορούσε να ισχυρισθεί ότι τα «ιεροκρυφίως» χαλκευθέντα είχαν και του υπεύθυνου και αρμόδιου Ποιμενάρχη «την ευλογίαν», υπήρξε το πιο ασυγχώρητο και εξοργιστικό σημείο της όλης αυτής θλιβερής “φαρσοκωμωδίας”.»