ΟΙ ΝΕΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ του 20ου ΑΙΩΝΑ.

του Αλεξάνδρου Ντβόρκιν, Δρ. Φιλ.

Η μεταβολή των θεμελίων», νέες θρησκευτικές κινήσεις του 20ου αιώνα και ο χριστιανικός πολιτισμός. Η περίπτωση της Ρωσίας.

Ο George Orwell, ο άνθρωπος ο οποίος έγραψε το βιβλίο «1984», το καλλίτερο, κατά τη γνώμη μου, βιβλίο για τον ολοκληρωτισμό, διετύπωσε ένα σημαντικό νόμο: «Οιοσδήποτε ελέγχει τη γλώσσα ενός ανθρώπου, ελέγχει και τις σκέψεις του». Ο Lenin και οι Μπολσεβίκοι κομμουνιστές του, οι οποίοι το 1917 εξουσίασαν τη Ρωσσία, κατενόησαν πολύ καλά αυτό το Νόμο. Αντελήφθησαν ότι εάν ήθελαν να κυβερνήσουν στη Ρωσία σοβαρά και για μεγάλο χρονικό διάστημα θα έπρεπε να ελέγξουν τη «σκέψη» του Ρωσικού λαού. Και για να το κάνουν αυτό θα έπρεπε να αφαιρέσουν από την συνείδηση του λαού τη ρωσική γλώσσα, η οποία από τη φύση της και μόνο, είναι μία Χριστιανική γλώσσα, δημιουργημένη, επηρεασμένη και διαμορφωμένη από την Ορθόδοξη πίστη. Και αμέσως οι κομμουνιστές άρχισαν να εξαναγκάζουν τον καθένα να μιλάει την δική τους Σοβιετική διάλεκτο, η οποία γρήγορα έγινε η γλώσσα της χώρας.

            Πολλές λέξεις έσβησαν από την συνείδηση του λαού -ειδικά οι λέξεις εκείνες οι οποίες αναφέρονταν στην Εκκλησία και τη Πίστη. Και καθώς οι λέξεις έσβηναν, έσβηναν και οι έννοιες τις οποίες αντιπροσώπευαν αυτές οι λέξεις. Και έχοντας σβήσει από τη σκέψη των ανθρώπων, έσβησαν και από τη ζωή τους.

Μία νέα Μαρξιστική-Λενιστική ιδεολογία είχε αντικαταστήσει, πρώτα μέσα στην χώρα και στη συνέχεια μέσα στη σκέψη των ανθρώπων, τον Ορθόδοξο Χριστιανικό Πολιτισμό. Και η νέα αυτή ιδεολογία βασίσθηκε επάνω στη θρησκεία εκείνη, στόχος της οποίας ήταν να καταστρέψει τον Χριστιανισμό.

            Σήμερα, πολύ λίγοι άνθρωποι θα αμφισβητούσαν το γεγονός ότι ο Μαρξισμός - Λενινισμός είναι μία θρησκεία. Επιπλέον, θα μπορούσαμε σίγουρα να τον θεωρήσουμε ως μία νέα θρησκευτική κίνηση - μία φρικτή ολοκληρωτική λατρεία, συγκρίσιμη προς τις λατρείες όπως οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι οπαδοί του Μούν, η Αum Shinrikyo , η κίνηση των Hare Κrishna. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να αποδειχθεί, π.χ., από τις μεθόδους ελέγχου της σκέψης που συμβαίνουν στα Κομμουνιστικά κόμματα και στις χώρες εκείνες, στις οποίες τα κόμματα αυτά βρίσκονται στην εξουσία. Ο θρησκευτικός χαρακτήρας του Μαρξισμού-Λενινισμού, φαίνεται καθαρά στις κομμουνιστικές τελετές και στα τελετουργικά, στα γλέντια και στην λατρεία των «ηρώων» της «επανάστασης».

Ø      Πρόκειται για μία θρησκεία, η οποία υποκαθιστά τον ζώντα Θεόν με μία τυφλή «Ιστορική αναγκαιότητα», η οποία δήθεν καθορίζει την αλλαγή μερικών πλασματικών «κοινωνικών σχηματισμών».

Ø      Πρόκειται για μία θρησκεία, η οποία στερεί από τον άνθρωπο και τη ζωή του οτιδήποτε σημαντικό και δίνει προσοχή μόνον στην αφηρημένη έννοια των τάξεων.

Ø      Πρόκειται για μία θρησκεία, η οποία ξεκίνησε με την αναζήτηση ενός οράματος. ( Ας θυμηθούμε τις πρώτες λέξεις από το κομμουνιστικό μανιφέστο: «Ένα όραμα διαπερνά όλη την Ευρώπη, το όραμα του κομμουνισμού»). Και αυτή η θρησκεία στηρίζεται επάνω στην νεκρολατρεία, στην λατρεία του πτώματος του Λένιν.

Ø      Πρόκειται για μία θρησκεία, οι ιερείς της οποίας βύθισαν την μεγαλύτερη χώρα του κόσμου μέσα σε μία θάλασσα από αίμα και η οποία οδήγησε την πιο πλούσια χώρα του κόσμου στην έσχατη φτώχεια και την μιζέρια.

Ø      Πρόκειται για μία θρησκεία, η οποία απαιτεί από τούς οπαδούς της τυφλή, πλήρη και άνευ όρων πίστη, μέσα από μία ολοκληρωτική υπακοή και υποταγή.

Ø      Πρόκειται για μία θρησκεία, η οποία στηρίζεται στη δουλεία και στερείται ελευθερίας ολοκληρωτικά,

Ø      Πρόκειται για μία θρησκεία, η οποία με αίμα επέβαλε επάνω στον μισό περίπου πληθυσμό της Γης, το πιο εκτεταμένο στην ανθρώπινη ιστορία πείραμα μεταβολής της σκέψης και της απο-ανθρωποποίησης,

Ø      Είναι η θρησκεία των ψεμάτων και των δόλων και είναι πολύ γνωστό στους Χριστιανούς, σε ποιόν ο Χριστός Σωτήρ αναφέρεται ως τον πατέρα του ψεύδους.

Και φυσικά τα πραγματικά κίνητρα του Κουμμουνισμού φαίνονται μέσα από τον αδιάλλακτο βίαιο διωγμό του Χριστιανισμού — ένα διωγμό, ο οποίος μέσα σε 70 χρόνια ανέδειξε πολύ περισσότερους μάρτυρες και από αυτούς που ανεδείχθησαν στην εποχή των τυράννων και καθ' όλη την διάρκεια της προηγούμενης ανθρώπινης ιστορίας. Αυτό το δαιμονικό παρελθόν εξηγεί την πανουργία των μεθόδων του διαβόλου τις οποίες οι ηγέτες της κομμουνιστικής λατρείας χρησιμοποίησαν, προκειμένου να πολεμήσουν την Εκκλησία του Χριστού.

Δεν μπορούμε παρά να αναγνωρίσουμε ότι αυτός ο με πολλούς τρόπους πόλεμος, ήταν επιτυχής για τούς κουμμουνιστές. Φυσικά, η Εκκλησία, η οποία δεν θα νικηθεί από τις πύλες της κολάσεως (Ματ. ιστ 18), έχει επιζήσει και έχει στολίσει τον εαυτό της με αναρίθμητους μάρτυρες και ομολογητές.

Όμως, στη Σοβιετική κοινωνία η Εκκλησία ωθήθηκε στο περιθώριο της ζωής της χώρας. Η πλειονότης του Σοβιετικού λαού πίστεψε τον κοσμοναύτη, ο οποίος ανακοίνωσε ότι δεν είδε ποτέ τον Θεό «εκεί υψηλά» και θεώρησε την Εκκλησία σαν ένα περιθωριακό λείψανο του παρελθόντος το οποίο μέσα σέ λίγα χρόνια θα έσβηνε. Η Εκκλησία βρέθηκε μπλοκαρισμένη σαν σε γκέττο, περικυκλωμένη από ένα τοίχο παρεξήγησης, περιφρόνησης, υποψίας και φόβου. Παρ' όλα αυτά, τα κατάφερε όχι μόνον να προστατευθεί και να επιζήσει αλλά ακόμη και να γκρεμίσει αυτόν τον τοίχο. Πιστεύω ότι αυτός ήταν ένας αποφασιστικός παράγων για την τελική κατάρρευση του κουμμουνισμού.

Αλλά, ο εχθρός του ανθρώπου, δεν σταμάτησε τον αγώνα του. Απλά άλλαξε στρατηγική. Ίσως να κατάλαβε ότι το αρχικό του σχέδιο, πρώτα να κατακτήσει την εξουσία και μετά να επιβάλει τον έλεγχο του στη σκέψη των ανθρώπων, δεν ήταν πολύ αποτελεσματικό. Είναι πολύ καλύτερα, πρώτα να κυριαρχήσει επί του νου των ανθρώπων και συνεπώς η εξουσία θα πέσει στα χέρια του από μόνη της. Η τακτική της επιβολής ενός μονολιθικού συστήματος επί όλων, δεν απέδωσε. Σήμερα είναι πολύ πιο αποτελεσματικό να δράσει κανείς μέσα από μοντέρνες έννοιες όπως διαφοροποίηση, πλουραλισμός και ανεκτικότητα. Ο υλισμός αποδείχθηκε αποτυχία. Έτσι είναι καλλίτερα να δημιουργήσει κανείς μία μανία για πνευματικότητα - αλλά για πνευματικότητα η οποία αποκαλύπτεται μέσα από πολλές παραδόσεις και προσεγγίσεις.  Αυτή κατέληξε σε χρόνο μηδέν να είναι η θέση όλων των μορφωμένων και καλλιεργημένων ανθρώπων-δηλ. της elite της Ρωσικής κοινωνίας. Αυτή είναι η πολιτική η οποία υιοθετήθηκε από τα κυβερνητικά όργανα. Όλα τα αξιοπρεπή μέσα μαζικής ενημέρωσης μιλούν γι' αυτή την νέα πνευματικότητα και καταδικάζουν την «στενόμυαλη» και «φουνταμενταλιστική» Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία απορρίπτει μια νέα πνευματικότητα.

Τώρα, ο Χριστιανισμός δεν κατακρίνεται μόνον από τούς Μπολσεβίκους ψευτοπαληκαράδες αλλά και από τούς ευγενείς καλλιεργημένους, εκλεπτισμένους, εξεζητημένους ανθρώπους, οι οποίοι κατηγορούν την πίστη μας για «μισαλλόδοξη», «δογματική» και «πνευματικά περιοριστική». Ίσως οι περισσότεροι από αυτούς τούς διανοούμενους να μην έχουν ακόμη αντιληφθεί ότι τα προγεφυρώματα της κοινής γνώμης, τα οποία εξουσιάζονται από αυτούς, θα χρησιμοποιηθούν από άλλους ανθρώπους και οργανώσεις, ο στόχος των οποίων είναι η εδραίωση του ολοκληρωτικού ελέγχου, την αποτελεσματικότητα του οποίου θα μπορούσαν να ζηλέψουν άνθρωποι όπως ο Στάλιν, ο Χίτλερ, ο Πολ-Ποτ και ο Ενβέρ Χότζα.

Η παγκόσμια επίθεση κατά του Χριστιανισμού, επιχειρείται τώρα από την «νέα πνευματικότητα» από την νέα νοοτροπία και από την νέα θρησκεία, οι οποίες αντιπροσωπεύουν μία ενωμένη θρησκευτικο-αποκρυφιστική κίνηση.

Φυσικά, το φαινόμενο του αποκρυφισμού έχει συνοδεύσει όλη την θρησκευτική ιστορία της ανθρωπότητας. Όμως, κατά τη διάρκεια του 2ου μισού του 20ου αιώνα, το φαινόμενο αυτό αγκάλιασε και υιοθέτησε, για δική του χρήση, την πληθώρα πολύ διαφορετικών και ποικίλων διδασκαλιών και ομάδων, οι οποίες έχουν εμφανισθεί με διαφορετικά προσωπεία και έγιναν, πράγματι, παγκόσμιο φαινόμενο. Πάρα πολύ συχνά, το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό με την Αγγλική έκφραση «New Age» (Νέα Εποχή).

Είμαι πεπεισμένος ότι όλες οι νέες θρησκευτικές κινήσεις και λατρείες, τις οποίες αντιμετωπίζουμε σήμερα στις χώρες μας και σ' ολόκληρο τον κόσμο είναι τα κλαριά του αποκρυφιστικού δένδρου, τα οργανικά μέρη μιας ενωμένης αντιχριστιανικής αποκρυφιστικής θρησκείας της «Νέας Εποχής» («New Age»Religion). Και η νέα αυτή θρησκεία, έχει το δικό της επίσης λεξικό. Σας αναφέρω μερικές από τις λέξεις τις οποίες βρήκα τυχαία μέσα σ' ένα βιβλίο της Νέας Εποχής:

Όταν η Περεστρόϊκα ξέσπασε, όλοι αυτοί οι προσεκτικά φυτευμένοι καρποί άρχισαν να μεγαλώνουν γρήγορα και ευρέως. Τα νέα μέλη κάθε λατρείας, αποδέχτηκαν γρήγορα το εξειδικευμένο λεξιλόγιο της κάθε λατρείας. Τα μέλη της αίρεσης Ηerbalife μιλούν σε ρωσσικό-αγγλική αργκό, οι οπαδοί του Hare Krishna και οι Ταντρικοί σκέπτονται με κατηγορίες δανεισμένες από τα Σανσκριτικά, οι Σαηεντολόγοι αποστήθισαν πολλούς τόμους από την διφορούμενη γλώσσα του Ηubbard και οι οπαδοί του Μουν αλλάζουν τελείως την γλώσσα σε ένα αλλόκοτο Αγγλοκορεάτικο συνοθύλευμα. Όμως, όλες αυτές οι αιρετικές διάλεκτοι δεν είναι παρά η μία και μοναδική διάλεκτος-αργκό της Νέας Εποχής, κοινή για όλες τις γλώσσες και όλους τούς λαούς. Στον Ρωσικό λαό δεν δόθηκε ποτέ ο χρόνος να ξεχάσει το σοβιετικό νεογλωσσικό ιδίωμα, πριν μεταπηδήσει στην καινούργια γλώσσα, αλλά και πάλι όχι την Χριστιανική. Από την τηλεόραση ακούμε ομιλίες για την μετενσάρκωση, τούς «ενεργητικούς», τις «αύρες», τη συμπαντική διάνοια, το άνοιγμα των Τσάκρας, το τρίτο μάτι, τις υπεραισθητήριες εμπειρίες και την αύξηση της Κουνταλίν. Σήμερα, αυτή η αποκρυφιστική-ειδωλολατρική διάλεκτος, ομιλείται από όλους με αποτέλεσμα να ελέγχει και τη σκέψη τους. Σήμερα η σκέψη του καθενός λειτουργεί σύμφωνα μ' αυτές τις νέες κατηγορίες. Αυτό το βρώμικο αποκρυφιστικό περιβάλλον, έγινε το θρεπτικό μέσον για την εμφάνιση, την ανάπτυξη και τον πολλαπλασιασμό διαφόρων φρικιαστικών δεισιδαιμονιών, λατρειών και δογμάτων. Και αυτές οι λατρείες μιλούν τη γλώσσα την οποία καταλαβαίνουν και αποδέχονται όλοι.

            Εν αντιθέσει μ' όλα αυτά, η Ορθόδοξη Εκκλησία, μιλάει και σκέπτεται κατά κατηγορίες τις οποίες η πλειονότης του λαού δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να ξαναθυμηθεί: Αμαρτία, Αίρεση, Δόγμα, Υπευθυνότητα, Μετάνοια, Χάρις, Θεία Μετάληψη, Σωτηρία, Αγιότητα. Η αλλαγή των προτύπων έχει ήδη επιτευχθεί και υπό το φως του νέου παγκοσμίου οράματος αυτές οι «αναχρονιστικές» λέξεις και έννοιες δεν έχουν καμμία πλέον θέση στο «Διαστημόπλοιο Γη».

Σήμερα, την παραμονή της 3ης χιλιετίας της Χριστιανικής εποχής, έχουμε γίνει μάρτυρες της παγκόσμιας διαδικασίας της αναγέννησης της ειδωλολατρείας. Η διαδικασία αυτή δεν προσπέρασε τη Ρωσία. Και πρέπει να παραδεχτούμε ότι αυτή εξελίσσεται πολύ γρηγορότερα από όσο ανακτά έδαφος ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός. Ο Ορθόδοξος Ρωσικός πολιτισμός κινδυνεύει να πεθάνει πριν ακόμη βρει την ευκαιρία να ξαναζήσει.

Πρόκειται για την ομιλία του καθηγητού Αλέξανδρου Ντβόρκιν στην Ι' Συνδιάσκεψη Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ιερών Μητροπόλεων, που συνήλθε στήν Αλίαρτο της Βοιωτίας από 16-21 Σεπτεμβρίου 1998. Αγγλικός τίτλος: «The shift of Paradigm – New Religious movements of the 20th century and the christian civilization: a Russian example».